Anuncios que me fascinan.

A quen non lle pasou isto de quedarse a mirar os anuncios e ver cousas que lle deixan boquiaberto cal se vira un remake de 2001:Unha Odisea no espazo dirixida por Lynch? Bueno si a xente esa rara que vai ver as series por internet (actualmente dous ou tres friquis antisociais porque todo o mundo miramos a tele) ou a xente que ve a primeira e asociados.

E dentro das pausas publicitarias; que son esas cousas que poñen no medio dos programas para que de tempo de ir o baño, e no caso de antena 3 e telecinco de descifrar o lineal A mentres se descubre o boson de Higgs, hay sempre pequenos momentos de spots que lle deixan a un olloplático. Aquí unha mostra dos spot que máis extrañado e fascinado me deixaron, alghúns por curiosos e ben feitos e outros pois por masoquismo puro e duro.

Anuncios de compresas: Todo este tipos de anuncios exercen un influxo en mi máis que curioso, sabes que o que estás vendo non ten sentido e ademáis da unha sensación falsa, pero inda así non se pode apartar os ollos da pantalla. Non sei se será por esa incrible cualidade de case converter a menstruación nalgo que parezca divertido e non nunha molestia, que os ves e case che dan ganas de ser muller, ou nese colorido extraño, ou nas preguntas filosóficas tipo ¿a que cheiras as nubes? ou ó aspirador que debe ter Patricia Conde alí abaixo, ou a todo iso xunto, pero cada anuncio de compresas é algho capaz de facer estallar a mente a calquera persoa se se esforza en entendelo.

Rizo o erizo: E fácil averiguar o motivo da atracción por este spot, Rizo: a única mascota deseñada directamente para producir asco e odio na xente. Algo completamente inexplicable, pero todo nel causame noxo, a súia voz cargante, o nome como de conto de Gloria Fuertes, A Animación cutre 3d coa que está feito, TODO. Ós publicistas deberonlles dar un premio, o fin, todos acordámonos de Xénesis, inda que sexa para querer afogar a súa mascota coas nosas mans núas.

Os anuncios de Coca-Cola: Unha marca que ten en conta a súa imaxe, e que sempre fixo uns anuncios moi curiosos e preciosistas, ou ben moi sinxelos e efectivos (o de Coca-Cola é para todos debería estar exposto nun museo comma a mellor publicidade minimalista da historia). Iso sí agora so me acordo deles para cagarme no viceporesidente de Coca-Cola, que a parte de vendernos como novas cousas que non o son e que de feito non son benificiosas (se a botella tiña esa forma era para poder agarrala ben), aínda encima é o chaval que máis forzado soa na televisión, e iso dio alguén que viu Física e químca.

E ata aquí os meus anuncios (inda que bueno o tema da para unha segunda entrega onde non pode faltar os Jes-extender) se pasades, podedes deixar tamén algun que vos fascinara para unha segunda entrega.

E Agora minutos musicales:

Os Tonechos ou ira asesina

Nota:Este entrada esta recuperada de fai dous anos, xa sei que estamos en Novembre. A tempo de hoxe Tonecho (Róber) fai un programa de humor bastante bo na galega, mentres que Tucho pois creo que segue indo de esmorga día sí día tamén con fariña moída nas Rías Baixas.

Entramos en Decembro e con isto nas datas cercanas ó Nadal , e con istos nos beléns feitos con musgo (por moito que sexa ilegal), nos rencontros e rencores familiares e no límite humano para soportar publuicidade. Pero xaneiro tamén trae outras cousas coma unha vaga de frío e para non conxelarse eu recomendo a mellor calefacción: Ver os Toncehos, porque si, nada máis velos prodúcese no interior unha furia indiscriptible e ardente cara os toinechos en xeral e todo o públuico que os encontra graciosos en particular.

Para quen non os coñeza, tucho e tonecho (T & T a partir de agora que queda como máis moderno) son dous cómicos galegos que actualmente teñen un programa na galega cun humor de tal nível que en comparación os morancos parecen os monthy python nos seus mellores momentos (antes de que se clavaran navallas pola espalda). O humor parte do nada utilizado estereotipo de tipo parvo e lacazán, con fillo igual de parvo casado con muller comprensiva e con sogra gorda, o que ven sendo o paradigma do humor intelixente.

Vai con pixama, ten que ter gracia

Para máis INRI (ou sexa para máis Xesuses, reis dos nazarenos), como forma de facer rir, ou iso creo, T & T caractezízanse por levar Tucho sempre un casco e chupa e Tonecho, unha gorra mariñeira e pixama. Vendo o panorama non podes esperar un chiste que pasee do tipo que parvos que son ou que gorda que é.

Aínda así,hai que admitir que antes de ter o programa e saír so no lúar dez minutos unha vez a semana, podían provocar incluso nunha ou dúas risas ocasionais, pero a algún xenio ocorreuselle darlles un espazo semanal dunha hora, que empezou como programa de sketches, do que se salvou só o especial do Día das Letras Galegas, como unha perla que achada na metade do vertedoiro. Actualmente é unha especie de telecomedia (por decir algo) no que os tonechos están de criados/invitados no pazo dun conde tolo cun maiordomo remilgado, iso si sen deixar atrás os seus chistes sobre persoas de baixa capacidade intelectual e/ou obesas

DVD especial dos tonechos. Extras: descubrimos a Tucho sen casco e como traballan os mono...guionistas que fan o programa.

Bottom five: 5 motivos para aborrecer Boloña

Primeiro aclarar que isto non vai en contra de esa fermosa e universitaria cidade do centro norte de Italia, que inda que nos visitei parece ser que ten a súa historia e encanto. Ademais só con saber que da alí clases o gran Umberto Eco, pois xa como que lle da un aquel. Non aquí co que me vou ensañar e co proceso de reforma educativa de Boloña; que curiosamente a universidade de Boloña non ten implantado completamente, mira que bo debe ser que non se fían del nin onde o fan.

1. A maldita reducción a catro anos (e aumento noutros casos): Porque todo o mundo ssabe que nin unha carreira coma maxisterio necesita un ano máis para impartirse (e síntoo por todos os futuros maestros, pero sabedes que a vosa carreira é fácil, fácil de collóns) nin tampouco lle podes quitar un ano a maioría das licenciaturas, que iso causa abominacións, como reducir as nocións de física nas enxeñerías as que lles afecta o plan, ou facer que un futuro filólogo clásico non saiba máis co mínimo sobre os filósofos grecolatinos.

2. Convertir o CAP en máster presencial: Pagar o triple polas chorras pedagóxicas de sempre, a vez que che quitan a oportunidade de buscar traballo mentres o fas, porque tes que estar atendendo a tódalas clases nas que che din cousas cómo "vuestro objetivo no es sembrar conocimientos, es crear personas felices"-anecdota real de conocido (pois para facer un adolescente feliz en vez de ensinarlle o verbo sein, amósolle mellor unha revista guarra e xa verás que ledicia)

3.Cambio na relación profesor-alumno: Crían que con isto ían eliminar a mítica figura do profesor que sube a tarima, le o libro, e iso é a súa clase.Pero tendo en conta en que xa antes nin a metade o facía e os que o fan o seguirán facendo, só se consigue unha cousa, tratar a alumnos de segundo ou terceiro de carreira igual que a alumnos de bacharelato, e vale que sempre hai algún que pareza quedou atascado na ESO, pero iso non significa que sufran os demais.

4. Esaxeradas expectativas: Porque non vou negar algo, algunha que outra idea do plan Boloña non é mala, coo os grupos máis reducidos ou o aumento de in centivo a mobilidade, pero os señores que pensaron iso, olvidáronse dun pequeno e minúsculo detalle. Todo iso costa cartos, cartos que eles quitan da financiación as universidades; co cal todas esas bonitas promesas quedan no aire, coma neve suspendida nunha peli de serie z.

5. E última, a desinformación. Porque tanto grupito de protesta polo plan Boloña que non sabe nin o que é, non ven de ningures. Ven de que cando se deixa caer a información con contagotas e desde puntos de vista menos disimulados cás inclinacións políticas de Los Santos, pois lo pasa o que pasa.

E conste que non pertenzo a ningunha plataforma política nin estudiantil, simplemente me gusta criticar cousas e esta en concreto pois dase moito a iso.

O Parte

Ahhh As novas, a fiestra que temos cara a información do mundo, e cara os sucesos locais, ese servicio público que nos permite saber todo o que necesitamos saber para poder vivir concientes do que ocorre o noso redor e o mesmo tempo das propostas que hai para arranxar o que está mal ou para dañar o que está ben. Eso son as novas na terra paralela número quince ou en dinamarca (que obviamente non está dentro do mesmo plano que España ou USA, porque se non é que non se entende)

Pero polo de agora aquí as novas divídense nuns poucos tipos, que aparecen continuamente no telexornal a veces turnándose a veces ata xuntas.

As noticias grandes, grandes pero grandes de carallo: A guerra mediática de turno, un atentado destes que fan ruído, as eleccións no noso país ou en calquera que mande moito no mundo, desastres naturales que chamen a atención. Noticias que non ocupan un telediario, non, ocupan meses enteiros sen falar de outra cousas, que vale que sexan acontecementos importantes pero fixo que hai algunha outra que contar, porque que eu saiba cando pasa algo diso o mundo segue xirando e a xente sigue indo a comprar o pan e o ING segue sendo "o teu banco e cada día o de máis xente".

Os sucesos chupa-audiencia: Este ou aquel crime o este ou aquel accidente, destes que ocorren a millares cada día, pero que dende que alguén decide convertelo en mediático, parece que eclipsa tódolos demáis crimes sen resolver do mundo e tódolos accidentes desgraciados. Polo menos as noticias grandes, aínda que tapen todo o que pasa teñen certo interés real para a xente e aféctannos en mellor ou menor medida, pero a min a verdade o que lle fixeran ou lle deixaran de facer a madelaine ou marta del castillo súdame bastante,e podo vivir perfectamente sen sabelo.

Tema controvertido da semana: Son sempre os mesmos temas que se repiten unha e outra vez, e que se acaban resumindo en estos son mellores cos outros, non estos outros son mellres, ou a postura máis sincera pero moito máis escasa, a verdade todos me parecen iguais pero os meus xefes me pagan por disir cousas malas destes. O final son os que acaban tendo unha maior labor social, amenizar con discusión os cafés da mañá en tódalas cafeterías e bares españoles, os días que non hai fútbol.

E coma non as noticias estrella cando non hai outras noticias ou en vacacións (porque nunca pasa dende xullo nada ata septembro, nin en navidades, nunca) as novas de INTERÉS HUMANO: esas novas tan imprescindibles coma a dos animais que tocan música, esas tan pouco predecibles como fai calor en verán, fai frío en inverno (coa mítica entrevista o vello que asegura que foi o tempo máis extremo dende a súa xuventude) e esas tan, tan...tan raras de collóns comoa dos loros que fan esquá acuático ou a do señor maior que vai facer unha copia da torre eiffel tamaño real con mocos para batir un record mundial.

e polo de aghora falo so das noticias en si, porque os presentadores (eses seres sen pernas, que fan chistes trillados e son capaces de hilar as novas dun terremoto na india e da estrea de avatar 2 sen ningunha complicación) ben darían para outro post e incluso máis.

this is the end, my lostful friend

Este luns / domingo acabou perdidos cun final que decepcionou a moitos e encantounos a outros tantos ,xa que pese xogar conosco deixándonos sen saber que carallo é a illa (en serio alguén cría que nolo ían contar) solucionou as tramas das personaxes, que é o que realmente importame ver. Aínda así para aqueles que non lles convencera, veñen aquí algúns finais alternativos que probablemente tiñan preparados os guionistas (o que eu me inventei, elixide o que lles veña en gana).

-Todo era un soño de Locke, que a súa vez é un personaxe dun soño do dono dun bar con fillos problemáticos.

-No momento máis dramático caando Jack fai iso tan decisivo que tódolos que viron o capítulo saberán (non lle penso foder o final a niniguén, que pode que non o pareza pero son boa xente) a pantalla cambiase a blanco e en blanco queda.

-Ródanse e emitense dous finais diferentes, nun Jack salva a illa, deixa a Hurley a cargo, lárgase e ten con Kate dous fillos, no outro a illa se destruese, Jack aterrorizado confesa a súa latente homosexualidad (porque ó pobriño algo selle nota que entende), morren todos sen ter consumado a confesión.

-A Hurley éntralle, moita pero que moita fame e cómese o Antijacob e Desmond antes de que poidan facer nada.

-Os guionistas danse de conta de que malgastaron ás súass vidas durante seis longos anos, prodúcese unha profusión de suicidios e de baixas por depresión, a serie queda sen final.

-Faise un final no que se resolven tódalas dudas posibles, pero resulta ser unha chufa explicativa e os fans se queixanse vehemente.

Astérix e a madre que pariu a Uderzo

Corre o ano 2010, tódala miña colección de tebeos de Astérix está ocupada por obras de gran calidade e divertidas. TODA, non, unha historia repulsiva e noxenta resiste todavía ó gosciniano invasor gracias á súa poción máxica, preparada polo druida Udercix que lle proporciona uns guións dun nivel pésimamente sobrehumano. Este tebeo chámase ¡O ceo caésenos enriba!

E nunca un título se axustou tanto o contido, porque é o que calqueira fan das aventuras da aldea gala sinte, que o ceo se lle cae enriba e ó igual que a isto era ó único que Abracurcix lle tiña medo, este tebeo pasará a ser o único pesadelo recurrente de quen o lea.

A historia comeza cando os nosos bravos heroes van cazar xabaríns, ata aquí todo dentro do común, ata que se encontran que todolos xabaríns están paralizados e o mesmo toda a aldea, a excepción do druida. Descobren que isto se debe a UNHA NAVE XIGANTE CON FORMA DE BOLA DE GOLF DORADA da que sale un bicho violeta que lembra na cara a mickie sen orellas e que é disnewaltiano (é díficil adiviñar de onde sacou o nome, ehh) que ten a capacidade de crear superclons (idénticos a superman curiosamente). Tras desconxelar a aldea cóntalles que ven a advertirlles que os malvados Namgakas do planeta Namga veñen a roubarlles a poción máxica. Tras isto hai loitas, se decatan de que a poción non lles afecta ós alieníxenas, hai algún chiste clasico de asterix polo medio (non moitos non vaia a ser que sexa gracioso ou algo) e ó final todo termina cos aldeanos coa memoria borrada e con nós desexando que nos borren a nosa.

Podería seguir dando detalles e detalles polos que este me parece o peor comic escrito por Uderzo, podería nombrar máis situación absurdas coma a loita entre sueperclones disnewaltianos e robo-ratones namgakas, chistes horrendos (de feito o único chiste 100% asterix é o de "importame unhas berzas" *especie de col gala), pero creo que non fai falla dar ningunha razón de máis, a absurdidade da trama fala por si mesma. Comprendo que Uderzo quixera cambiar e facer algo diferente pero tiña que fácelo dentro da saga asterix, unha saga que tenos acostumbrados a unhas estructuras fixas pero graciosas; dentro das cales caben tramas de todo tipo con historia divertidas, xogos de palabra que rompen a cabeza ós traductores, burlas a estereotipos culturales e romanos vapuleados (algo que so aparece unha vez en este tebeo).

E agora coma guinda darei a miña teoría de porque Uderzo publicou este tebeo, algo que nin sequera o Álvaro Pons viu (ou si pero que carallo): O tebeo en sí e unha defensa da animación tracional frente o manga, parecerá ridículo pero se te fixas nos nomes dos extraterrestres xa non o é tanto. Así os aliénixenas bos chámanse disnewaltianos (por walt disney para os lectores que esten na ESO) e os malos Namgakas que é un acrónimo sinxelo de Mangakas, reforzado isto porque a súa nave lembra a Mazinger Z. Co cal se pode teorizar que Uderzo xa vai maior e mestura churras con merinas e cascos de romano con cascos de astronauta.

Series para teus enemigos

Tes alguén o que verdadeiramente odias, alguén o que queiras ver sufrir ou gastarlle unha broma pesada, ou simplemente tendenzas masoquistas. Entonces dende a grella damosche unha pequena lista de series que baixo experiencia non desexaría a ninguén ver, dende series botadas a perder ata algunha serie extraña e coma non cousas de disney chanel.

Heroes: Que bonito empezou o soño, unha serie que partía dunha idea orixinal con guión sólido, personaxes interesantes e como se fastidiou nun nada, no que rematou a primeira temporada. A partir de ahí todo é un embrollo de personaxes novos, líos irresolubles (coma en perdidos pero sen interes), guións pobres e aburridos e a nostalxia que lles queda os fans de dicir, polo menos empezou con bo pé. En fin o Titanic das series: moita promesa para logo afundir co primeiro anaco de xeo para cubatas que atopa no camiño.

Flashforward: Se a serie anterior era o Titanic das series, este seria coma un barco feito completamente de formigón, bo aspecto por fora, pero na auga non aguanta nin dous segundos. Porque dende cuatro veña a meternos flashforward polos ollos e imaxenes impactantes e publicidade e máis publicidade, para que logo a serie quedara en nada e normal porque é unha das peores series de bo presuposto que vin na vida, guións que non dan, personaxes estancados que no evolucionan nada e bastante pouco carismáticos e todo aderezado con esa sensación de serie que te quere impresionar pero que nunca o logrará.

The flying nun: Parece incrible, pero unha serie así existiu (busquen, busquen en youtube e horrorícense) e de feito tivo certo existo, alo polos locos anos sesenta e setenta e chegouse a emitir en España. A serie en si trata dunha monxa que voa (chamndose a monxa voadora non irán esperar combates de robots) e que axuda a xente gracias a ese poder. Máis ala diso non me atrevin a indagar moito máis, salvo que a Igrexa Católica condenou a serie porque non pensaban correcto que unha monxa voara (claro é que así véselle todo e claro vai provocando).

The Jonas: Que hai peor que un grupo pseudo-pop-rock de adolescentes, un grupo pop-rock de adolescentes ultrapuritanos e odiosos, e peor, unha serie sobre ese mesmo grupo, e aínda peor unha serie sobre ese grupo no que se lle da carta blanca para aconsellar nos guións a eses futuros drogadictos puteros (digo aconsellar porque dudo que poidan escribir). Surxe así unha serie recomendada so a moi fans do grupo ou a retrasados mentales graves, na que nada ten lóxica, a continuidade e obviada e os actores actúan mal incluso facendo de sí mesmos. Unha xoia entre as series xuvenís que fai obra mestra a Hanna Montana ou a das sereas de Megatrix.

Heil Honey I'm Home: Hai unha época en que os homes temidos pasan ou a ser considerados grandes homes como Xullo César ou Napoleón ou a ser bufóns dos que calquera pode rirse. Asi lle pasou a Adolf Hitler, que, por estrano que pareza, protagonizou unha telecomia británica nos noventa, na que tiña que soportar uns veciños xudeos do máis molesto, todo cun ton de comedia dos 50. Curiosamente o proxecto, contra todo pronóstico non saíu a flote e a humanidade sufriu unha comedia mala menos.

Piso de Estudantes: Porque en Galicia tamén temos dereitos a producir series malas, concretamente outra comedia de situación. , poño aquí esta copia barata e descarada de Friends, pero con argumentos e chistes bastante máis trillados, actores mil veces peores e inda que costa recoñecelo, menos glamour, porque un grupo de xoves en New York non é o mesmo que catro estudantes en Santiago, por moi bonita que esta cidade sexa. Para rematar a faena o decorado non podía ser o dun piso de estudantes: estaba limpo, ben decorado, e non aparecía a casera para toca-los collóns ocasionalmente.

E con este post regreso dunhas largas vacacións impostas pola ausencia de intrané,e para contrarrestar o empacho de malas series recomendo ver: Carnivale, The Wire, Lost (da que xa falarei), Pushing Daises, Seinfeld e The Big Bang Theory entre outras.